POLSKA WALCZĄCA! PW 1944 Cześć i Chwała Bohaterom ! AtamanShop.PL

POLSKA WALCZĄCA! PW 1944 Cześć i Chwała Bohaterom ! AtamanShop.PL

Bardzo ważny znak Polski czyli POLSKA WALCZĄCA!
Historia znaku “Polski Walczącej

 

AtamanShop oddaje hołd Bohaterom walczącym za Nasz kraj i tego upamiętnieniem chcemy przedstawić młodemu pokoleniu Naszą historię Kraju na patriotycznych bluzach, koszulkach czy gadżetach, Sprawdź TU!

 

 

U góry litera “P”, u dołu “W”. Z ich połączenia powstał symbol Polski Walczącej. Cel był jasny – ten znak miał Polaków podnosić na duchu i rozbudzać w narodzie nadzieje na niepodległość, u Niemców zaś wywoływać niepokój i gnębić ich psychicznie. Konspiracyjny konkurs na “wymowny znak”, ogłosiło w 1942 r. Biuro Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Zwycięski projekt nadesłała instruktorka harcerska Anna Smoleńska, ps. Hania, studentka historii sztuki na tajnym Uniwersytecie Warszawskim (w 1943 r. zginęła w Auschwitz).

 

Zadania małego sabotażu
Podnoszenie na duchu społeczeństwa
Przeciwdziałanie propagandzie hitlerowskiej
Psychiczne gnębienie okupanta
Karanie (ostrzegawcze) obywateli za nadmierne wysługiwanie się i nieodpowiednie dla Polaka zachowanie się wobec okupantów.
W ramach tych zadań, „Wawer” przede wszystkim miał na celu podnoszenie na duchu społeczeństwa. „Wawer” rozpoczął więc malowanie znaków „Polski Walczącej”, czyli „Kotwicy” w miejscach dobrze widocznych dla Polaków i okupantów: na murach, tablicach ogłoszeniowych, słupach elektrycznych i na przystankach tramwajowych. Znak malowano zwykle trudno usuwalną farbą smołową, zwykle różnymi malarskimi pędzlami do malowania mieszkań. Akcję zapoczątkowano w Warszawie na przełomie marca i kwietnia 1942 roku.

 

„V” jak Verloren
W wyniku działań niemieckiej propagandy hasło „V” zaczęło pojawiać się w krajach podbitej Europy. Polska konspiracja starała się dezorganizować te działania poprzez dopisywanie do „V” liter „erloren”, co razem oznaczało niemieckie słowo Verloren (przegrany, stracony, zgubiony).

 

W Warszawie na Adolf-Hitler-Platz, Niemcy w ramach łamania patriotycznego ducha Polaków, postawili konstrukcję symbolizującą wielki znak „V”. Jednak nie uchronili go przed zniszczeniem. Został spalony przez harcerza polskiej konspiracji. Przedstawienia zawierające znak „V” zaczynają zanikać około 1943 roku. Ma to związek z klęską przedłużającej się niemieckiej wojny błyskawicznej

 

 

Pod koniec 1941 roku Komisja Propagandy Okręgu Warszawskiego ZWZ (Związek Walki Zbrojnej – organizacja, która dała początek Armii Krajowej) zorganizowała tajny konkurs na stworzenie symbolicznego znaku Polski Walczącej będącego przeciwwagą dla wszechobecnej znienawidzonej swastyki hitlerowskiej.

Znak kotwicy nadesłała na konkurs harcerka Hanka Smoleńska z kręgu starszo-harcerskiego “Kuźnica” działająca w ramach Organizacji Małego Sabotażu “Wawer”. Hanka prowadziła w Biurze Informacji i Propagandy (BiP) dział opieki nad więźniami. Przekazywała grypsy, zdobywała żywność, nadawała paczki na Pawiak, kontaktowała się z rodzinami.
Ostateczny kształt graficzny kotwicy nadał prawdopodobnie zapomniany dziś artysta grafik Jan Maria Sokołowski.
Kotwica – znak nadziei i symbol Polski Walczącej pojawił się po raz pierwszy na murach Warszawy w marcu 1942. Do rozpowszechniania znaku wciągnięto młodzież wykorzystując jej naturalne skłonności do pisania na murach. Umęczone społeczeństwo dostało znak, że okupant nie może czuć się bezkarny. Hanka Smoleńska aresztowana przez Gestapo zmarła w Oświęcimiu 16 marca 1943. Znak kotwicy przeżył ją.
Kotwica na tarczy z wyobrażeniem muru ceglanego stała się Odznaką Pamiątkową Armii Krajowej zatwierdzoną w lutym 1946 r. do noszenia na lewej kieszeni munduru. Była przyznawana osobom, których przynależność do Armii Krajowej potwierdziła Komisja Weryfikacyjna.
Jej otrzymaniu towarzyszyło wydanie odpowiedniej legitymacji. Nadawania odznaki zaprzestano z chwilą ustanowienia Krzyża Armii Krajowej.

Krótka historia Powstania Warszawskiego 1944

Miasto Warszawa przedzielone jest przez największą polską rzekę – Wisłę na dwie części. Na prawym brzegu Wisły leży dzielnica Praga. Większość dzielnic usytuowana jest na lewym brzegu Wisły. Są to: Wola, Żoliborz, Stare Miasto, Śródmieście Północne i Południowe, Ochota, Mokotów, Powiśle i Czerniaków.

1 września 1939 r. Niemcy hitlerowskie zaatakowały Polskę rozpoczynając II wojnę światową. 17 września 1939 r. Polska została zaatakowana ze wschodu przez drugiego agresora – Rosję sowiecką. 27 września 1939 r., po 3-tygodniowej obronie, Niemcy wkroczyli do Warszawy. Rozpoczął się 6-letni mroczny okres okupacji.

 

 

 

W 1944 r. teren Warszawy i okolic był podzielony na VII Obwodów Armii Krajowej, w których działały zorganizowane struktury podziemnej armii. Wobec zbliżającego się frontu sowieckiego w dowództwie Armii Krajowej zapadła decyzja o podjęciu otwartej walki zbrojnej w stolicy. Cel akcji był dwojaki: związanie walką sił niemieckich, co ułatwiłoby Rosjanom zdobycie Warszawy oraz objęcie władzy przez polskie struktury administracyjne w momencie wkraczania Sowietów.

 

 

W trakcie trwania Powstania w sierpniu i wrześniu alianci podejmowali próby wsparcia Powstania poprzez zrzuty broni i amunicji. Były one jednak mało skuteczne. Rosjanie nie zgodzili się na lądowanie amerykańskich bombowców na swoich lotniskach, co oznaczało dla nich konieczność powrotu po zrzucie do odległych baz we Włoszech. Zwiększało to dodatkowo straty wśród maszyn i załóg biorących udział w akcji. Wobec podzielenia miasta na poszczególne punkty oporu – większość zasobników zrzucanych na spadochronach z dużej wysokości trafiło na tereny zajęte przez wroga.

 

By zrozumieć w pełni przyczyny wybuchu Powstania Warszawskiego oraz stopień determinacji walczących o wolność mieszkańców stolicy, należy uświadomić sobie jak wielkiej opresji poddana była Warszawa w latach okupacji.
Łączne straty ludności Warszawy w latach 1939-1944 wyniosły około 850 tysięcy osób, w tym ok. 170 tysięcy zginęło w czasie powstania, pozostałe ofiary były zaś wynikiem systematycznego i bezwzględnego procesu eksterminacji mieszkańców Warszawy trwającego przez cały okres okupacji hitlerowskiej.
Dla porównania łączne straty Francji w II wojnie światowej (wojsko i ludność cywilna) wyniosły ok. 810.000 osób a Wielkiej Brytanii ok. 388.000 osób.
Łączne straty Polski w II wojnie światowej (wojsko i ludność cywilna) wyniosły 6.850.000 osób.

 

 

Close Menu