KRZYŻ WALECZNYCH
Na kilka dni przed Bitwą Warszawską, przełomowym momentem wojny polsko-bolszewickiej, 11 sierpnia 1920 r. Rada Obrony Państwa ustanowiła odznakę wojskową Krzyż Walecznych, „celem wynagradzania czynów męstwa i odwagi wykazanych w boju”. Na ramionach krzyża widniał napis „Na polu chwały” i data: rok 1920. Odznaczenie można było uzyskać czterokrotnie. Grzegorz Krogulec, autor monografii Krzyża Walecznych, pisze, że dowódcy jednostek liniowych od dawna domagali się ustanowienia odznaczenia za dzielność niższego niż Virtuti Militari. Realizacja ich postulatów była spóźniona, bo nowe odznaczenie nie zdążyło podnieść, tak jak chcieli tego dowódcy, morale żołnierzy w krytycznym momencie wojny – w sierpniu 1920 r. Krzyż Walecznych nadawano nie tylko za wojnę polsko-bolszewicką, ale także za czyny męstwa i odwagi dokonane po 1 listopada 1918 r. (m.in. podczas powstań śląskich i powstania wielkopolskiego) oraz w polskich formacjach zbrojnych uczestniczących w I wojnie światowej. Krzyż Walecznych otrzymali także weterani powstania styczniowego. Przed 1939 r. nadano 60 tys. Krzyży Walecznych. Za bohaterską obronę 18 i 19 sierpnia 1920 r. Krzyżem Walecznych został odznaczony Płock – jako jedyne miasto w Polsce. W odparciu oddziałów Armii Czerwonej, które wtargnęły do Płocka, obok załogi wojskowej wzięło udział około 400 członków straży obywatelskiej i harcerzy. Najmłodszym kawalerem Krzyża Walecznych był Tadeusz Jeziorowski, jedenastoletni gimnazjalista z Płocka, który nosił pociski na barykadę i uratował karabin maszynowy. Nie mając siły dźwigać, ciągnął go po ziemi.
Koszulki patriotyczne sprawdź tutaj.
