W OBLĘŻENIU LWOWA
Wyzwolenie Lwowa nie oznaczało wcale końca wojny polsko-ukraińskiej. Dookoła miasta nadal stały oddziały ukraińskie. Łączność z resztą kraju zapewniała linia kolejowa do Przpoemyśla. Czesława Była to dla Lwowa prawdziwa „droga Mączyńslsego, życia”, którą transportowano żołnierzy, rannych, broni zaopatrzenie. Jej polskich we utrzymanie stało się pierwszopla-Lwowie. z okazji nowym zadaniem dla dowódcy sit oswobodzenia polskich w Galicji Wschodniej gen. miasta Rozwadowskiego. Z obrońców Lwowa utworzono regularne jednostkiWojska Polskiego: i. i 2. Pułki Strzel-pancerny ców Lwowskich oraz pułk artylerii. na trasie W grudniu nowy komendant miasta Przemyśl gen. Leśniewski podzielił o śmioty-Lwów sieczną załogę na dwie brygady po dowództwem ppłk. Mączyńskiego i ppłk. Karaszewicza-Tokarzew-skiego. Reorganizacja obrony była konieczna, gdyż ukraiński pierścień wokół miasta zaciskał się.
Władze Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej żądały od dowódców Ukraińskiej Armii Halickiej szybkiego odzyskania stolicy. Zadanie to powierzono nowemu dowódcy UAH gen. Omelianowiczowi-Pawlence, który przybył z Kijowa. Z Ukrainy Nad-’dnieprzańskiej dotarły też do Galicji Wschodniej nowe oddziały.
Ubrania Polska z nadrukiem, patriotyczne kliknij tu.
Pierwszą ofensywę na Lwów Ukraińcy przygotowali pod koniec grudnia. Byli blisko celu, bo 27 grudnia ich wojska wdarły się na Łyczaków oraz Persenkówkę. Choć atak udało się odeprzeć, Lwów znalazł się w bardzo trudnym położeniu, gdyż wskutek zniszczenia wodociągu i uszkodzenia elektrowni został pozbawiony wody i prądu. Aby zastraszyć obrońców, ukraińska artyleria ostrzeliwała też centrum miasta. Tylko na krótko poprawiła sytuację od siecz, jaką doprowadził 9 stycznia 1919 roku gen. Jan Romer.
W tym czasie w konflikt polsko–ukraiński włączyła się ententa. 19 stycznia do Lwowa przybyła aliancka misja pod kierownictwem gen. Ber-thelenrego. Zaproponowała rozejm i tymczasowy podział Galicji Wschodniej wzdłuż Bugu i Dniestru. Ani Polacy, ani Ukraińcy nie zamierzali akceptować takiego rozwiązania. Do kontynuowania walki parła zwłaszcza strona ukraińska, zdając sobie sprawę, że oddziały gen. Rozwadowskiego nie mogą liczyć na wsparcie wobec zaangażowania Wojska Polskiego na innych frontach. Politycy ukraińscy chcieli wyprzeć Polaków za San, zanim konferencja pokojowa w Paryżu określi przyszłość Galicji Wschodniej.
16 lutego oddziały ukraińskie przerwały połączenie kolejowe z Przemyślem. Zawarty pod naciskiem aliantów kolejny rozejm został zerwany przez Ukraińców 1 marca. W następnych dniach wojska UAH ponownie odcięły Lwów od Przemyśla.
Dramatyczne apele o pomoc dla oblężonego miasta nie pozostały bez echa. Naczelny wódz Józef Piłsudski nakazał gen. Iwaszkiewiczowi odbicie linii kolejowej i odepchnięcie Ukraińców od Lwowa. Do Galicji Wschodniej przerzucono oddziały z Wielkopolski, gdzie ustały walki z Niemcami. Między 13 a 29 marca gen. Iwaszkiewicz wykonał powierzone zadanie, Lwów został odblokowany. Wprawdzie Ukraińcy nadal ostrzeliwali miasto z dział, ale bezpośrednie zagrożenie ustało.
Konflikt polsko-ukraiński trwał do połowy lipca 1919 roku, przerywany rozejmami i próbami mediacji aliantów. 0 zwycięstwie Polaków przesądziło przysłanie na front galicyjski (notabene wbrew obietnicom złożonym aliantom) świeżo przybyłej z Francji, znakomicie wyekwipowanej, Armii Błękitnej gen. Hallera. Ostatecznie Wojsko Polskie wyparło siły ZURL za rzekę Zbrucz. Niewątpliwie obrona Lwowa w listopadzie 1918 roku, a potem przetrwanie kilkumiesięcznego oblężenia miasta były najważniejszymi epizodami tej wojny. Utrata stolicy Galicji Wschodniej byłaby wielkim prestiżowym ciosem dla odrodzonego państwa polskiego i wzmocniłaby pozycje negocjacyjne Ukraińców zarówno wobec państwa polskiego, jak i aliantów. 0 tym, że tak się nie stało, przesądził patriotyzm i odwaga lwowskich Polaków, którzy stanęli do walki o rodzinne miasto. Warto jednak pamiętać, że swoich bohaterów, którzy bili się o rodzinny Lwów, mieli też Ukraińcy. W ich tradycji narodowej krew przelana przez strzelców siczowych ma identyczną wartość jak dla Polaków ofiara lwowskich Orląt. Pomyślmy o tym, odwiedzając kwatery wojskowe na cmentarzu Łyczakowskim, gdzie niedaleko od siebie spoczywają polegli po obu stronach podczas wydarzeń sprzed 88 lat.
