Nowa waluta
Wprowadzenie nowej polskiej waluty było ratunkiem przed hiperinflacji, ale również symbolem odrodzenia się polskiej państwowości.
Druga Rzeczpospolita poza konfliktami u wszystkich swoich granic borykała się również z poważnymi problemami gospodarczymi. Młode państwo było obciążone dziedzictwem historycznego zacofania , nierównościami powodowanymi dawnym rozbiciem na trzy rozbiorowe części oraz stratami powstałymi wskutek działań wojennych. Symbolem tych problem może fakt , że w listopadzie 1918 roku w obiegu znajdowały się aż cztery waluty- niemiecka marka, austriacka korona, carski rubel i polska marka. Dopiero w styczniu 1920 roku Sejm ustanowi tę ostatnią jedynym legalnym środkiem płatniczym.
Budżet państwa był w opłakanym stanie. Zniszczenia wojenne szacuje się na 10 mld franków szwajcarskich, co stanowiło nawet 30 proc. majątku narodowego. Tymczasem państwo musiało utrzymać potężną armie. Dlatego deficyt budżetowy rósł w szybkim tempie. W samym 1922 roku wyniósł 470 mld marek polskich, co stanowiło 94 proc. dochodów. Państwo szukało rozwiązań, które szybko miały przynieść pożądany efekt. Na ratunek miał być.
Kolekcje odzież patriotyczna polska dostępna w atamanshop.pl
Grabski – Nowy premier program uzdrawiania finansów państwa opierał na zbilansowaniu budżetu i wprowadzeniu nową walutą złotego. Wyłącznym emitentem banknotów i monet stał się Bank Polski, który zastąpił Polską Krajową Kasę Pożyczkową. Nowy pieniądz został oparty na parytecie szlachetnego kruszcu – 1 złoty wart był 0,2903 grama złota, czyli tyle samo co frank szwajcarski. Największy ciężar reformy ponieśli przedsiębiorcy przemysłowi i ziemiaństwo. Zmiany doprowadziły do ustabilizowania katastrofalnej sytuacji gospodarczej , a złoty do 1939 roku był walutą wymienialną o w miarę stabilnym kursie.
