WIELKA BITWA NAD WISŁĄ . . .
Bitwa nad Wisłą była punktem zwrotnym w wojnie. Załamała ofensywę Armii Czerwonej, wydarła dowództwu sowieckiemu inicjatywę strategiczną, stworzyła Polakom szansę doprowadzenia wojny do zwycięskiego końca. Przegrana oznaczałaby dla Rzeczypospolitej koniec suwerennego bytu państwowego. W Białymstoku czekał już na przejęcie władzy marionetkowy rząd Marchlewskiego, a warunki podyktowane polskiej delegacji przybyłej do Mińska (rozbrojenie armii, likwidacja przemysłu wojennego, eksterytorialna linia kolejowa przez terytorium Polski do Prus Wschodnich) nie pozostawiał}’ złudzeń co do dalszych losów kraju. Klęska Polski pociągnęłaby za sobą upadek ładu wersalskiego w Europie, co groziło nieobliczalnymi konsekwencjami również dla Zachodu. Społeczeństwo polskie czekałyby te same nieszczęścia, które dotknęły Związek Radziecki: głód, łagry, zbrodnie reżimu stalinowskiego. Niszczenie elit polskich, „przebudowa” gospodarki, indoktrynacja ideologiczna zaczęłyby się dwadzieścia lat wcześniej. Z uwagi na dalekosiężne skutki polityczne i wojskowe Francuzi porównywali bitwę nad Wisłą z bitwą nad Marną, która w 1914 roku ocaliła Paryż. Lord d’Abernon, szef misji brytyjskiej w Polsce, nazwał zwycięstwo nad Wisłą „osiemnastą decydującą bitwą w dziejach świata”.
W bitwie nad Niemnem (20 – 29 września), ostatniej wielkiej bitwie wojny polsko-sowieckiej, Tuchaczewski ponownie został wymanewrowany przez Piłsudskiego. Gdy skierował swoje odwody na centralny odcinek frontu, aby powstrzymać marsz Polaków na Grodno, grupa uderzeniowa polskiej 2 Armii przeszła przez skrawek terytorium Litwy, usuwając zagradzające jej drogę oddziały litewskie. Ruszyła dalej na Lidę, na głębokie ryły broniącej Grodna 3 Armii Łazarewicza. Spóźniony odwrót nie uratował 3 Armii, która poniosła ciężkie strat}. Dowództwu sowieckiemu nie udało się zamknąć szerokiego wyłomu, jaki powstał na północy po klęsce wojsk Łazarewicza. W ciągu dwóch tygodni Polacy dotarli do Dźwiny, opanowali Mołodeczno i Mińsk.
11 – 13 września
Również na Wołyniu i w Galicji Armia Czerwona ponosiła klęskę za klęską. Zagon grupy pancerno-motorowej mjr. Włodzimierza Bochenka na Kowel (11 – 13 września), uznany po wojnie za wzorowo przeprowadzoną akcję na głębokie tyły przeciwnika, doprowadził do załamania sowieckiej 12 Armii. Już w październiku korpus kawalerii gen. Juliusza Rómmla przeprowadził udany zagon na Korosteń, pozbawiając 12 Armię możliwości kontynuowania walki. Wspierani przez sojusznicze oddziały ukraińskie Polacy oswobodzili całą Galicję i odrzucili przeciwnika za Zbrucz. Zdemoralizowane, ogarnięte falą dezercji jednostki Armii Czerwonej nie mogły stawiać skutecznego oporu.
Sukcesy wojsk polskich zmusiły do daleko idących ustępstw delegację sowiecką w Rydze. Po długich negocjacjach, 21 marca 1921 roku, podpisano w stolicy Łotwy traktat pokojowy, który na 18 lat zadecydował o kształcie środkowo-wschodniej Europy.
Wojna polsko-sowiecka
Wojna polsko-sowiecka nazywana jest niekiedy ostatnią romantyczną wojną w Europie. Przy ruewielkim nasyceniu frontu środkami technicznymi 0 rezultacie walk decydowała często postawa żołnierzy. Na polach bitew można było napottać obrazy bardziej prz}pominające epokę napoleońską niż wiek XX: natarcia z „Mazurkiem Dąbrowskiego” lub „Międzynarodówką” na ustach, oddział piechoty uszykowane w kilka linii, odpierające ogniem karabinowym szarże kawalerii. W tej wojnie żołnierz polski przewyższał czenvonoarmistę zdecydowaniem, świadomością celu walki.
Zwycięstwo nad Rosją Sowiecką podniosło prestiż Polski. Miało też ogromne znaczenie moralne. Była to pierwsza od z górą dwustu lat wojna wygrana samodzielnie przez armię polską. Umożliwiła Rzeczypospolitej prowadzenie polityki niezależnej od woli wielkich mocarstw 1 wychowanie w polskich szkołach młodego pokolenia, które miało stawić czoła zagrożeniem, jakie niosła dla Polaków druga wojna światowa i system stalinowski.
Bluzy i koszulki patriotyczne kliknij tutaj.
